از اوایل دهه 70 طرح خودگردانی بیمارستانها در سطح کشور به اجرا درآمده است. براساس این طرح تامین کلیه هزینه های بیمارستانها ومراکز آموزشی درمانی غیر از حقوق پرسنل رسمی پیمانی از محل درآمدهای اختصاصی آنهاست. این امر ضرورت توجه به مدیریت مالی بيمارستانها را بیش از پیش مشخص مینماید. مروری بر کاهش روند حمایتی دولت از بیمارستانها ومراکز آموزشی درمانی درسالهای گذشته،اتکا این واحدها به درآمد اختصاصی خودرا حکایت میکند. مدیریت این واحدها چاره ای جز اتخاذ تدابیری در جهت افزایش درآمد وکاهش هزینه ندارند.

بخش اعظمی از درآمدهای اختصاصی واحدها از طریق عقد قرارداد با شرکتهای بیمه ای وارائه خدمات به افراد بیمه شده آنها تامین میگردد. صرفنظر از مفاد قرارداد های یک طرفه که معمولا بیمارستانها را درموضع انفعال قرارمیدهد همه ساله مبالغ قابل توجهی از درآمدهای بیمارستانها ومراکزآموزشی درمانی بعنوان کسورات کسر میگردند. نگاهی گذرا به کسورات اعمال شده در واحدهای ارائه دهنده خدمت نشان دهنده ميزان 10 درصدي از رقم درآمد بيمارستان مي باشد . بدیهی است این رقم تخمینی بوده وبررسی دقیق، ارقامی به مراتب بیش از آن را هویدا خواهد کرد.متاسفانه نبود سیستم منسجمی جهت بررسی و نظارت برروند درآمد قابل وصول كاهش این کسورات را دست نایافتنی مینماید. براین اساس ضرورت تشکیل کمیته كاهش كسورات بيمارستاني نه تنها لازم بلكه ضروري به نظر مي رسد.